Projekty

  • DUO Staśkiewicz-Koziak

    Zoltán Kodály Duo op.7
    Bohuslav Martinů Duo nr.1, H.157
    Witold Lutosławski Bukoliki
    Maurice Ravel Sonata

    Anna Maria Staśkiewicz, skrzypce

    W 2007 ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, w klasie skrzypiec prof. MarcinaBaranowskiego. Swoje umiejętności doskonaliła między innymi podkierunkiem Wandy Wiłkomirskiej oraz Tatiany Grindenko.

    Jest zdobywczynią szeregu nagród konkursowych: 2006- III nagroda na XIII Międzynarodowym Konkursie im. H. Wieniawskiego w Poznaniu (artystka uhonorowana została podczas tego konkursu także nagrodą za najlepsze wykonanie koncertu Skrzypcowego Mozarta oraz nagrodą przyznaną w plebiscycie słuchaczy Programu 2 Polskiego Radia dla najlepszego uczestnika tego konkursu), 2006- nagroda specjalna za najlepsze wykonanie koncertu Mozarta na XXII Międzynarodowym Konkursie Valsesia Musica we Włoszech, 2003- półfinalistka Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. J. Joachima w Hanowerze, 2001- I nagroda oraz nagroda specjalna na V Międzynarodowym Konkursie im.  K. Szymanowskiego w Łodzi, 2001- I nagroda Ogólnopolskich Przesłuchaniach Skrzypków w Elblągu, 2000- I nagroda na XVI Ogólnopolskim Konkursie Bachowskim w Zielonej Górze.

    Skrzypaczka koncertowała w: Albanii, Brazylii, Bułgarii, Chinach, Estonii, Gruzji, Niemczech, Rosji, Słowacji, Szwajcarii, Turcji, we Włoszech, na Ukrainie i na Litwie, a także w wielu miastach Polski.
    Współpracowała z większością krajowych zespołów filharmonicznych (Bydgoszcz, Gdańsk, Kraków, Lublin, Łódz, Poznań, Toruń, Warszawa, Zielona Góra), a ponadto z Narodową Orkiestrą Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestrą Polskiego Radia „Amadeus”, Polską Orkiestrą Radiową, Orkiestrą Kameralną Miasta Tychy „Aukso”,Orkiestrą Kameralną „Leopoldinum”, Orkiestrą Kameralną „Wratislavia”, Sinfonietta Cracovia, Sinfonia Iuventus, Sinfonia Varsovia, Sinfonia Viva.

    Wśród zagranicznych zespołów, które jej partnerowały, znajdują się orkiestry kameralne z Kaliningradu i Zurychu oraz symfoniczne z Ankary, Getyngi, Tirany i Sao Paulo.

    Koncerty z jej udziałem prowadzili m.in. Mirosław Jacek Błaszczyk, Łukasz Borowicz, Massimiliano Caldi, Agnieszka Duczmal, José Maria Florencio, Robert Kabara,Vladimir Kiradjiev, Jerzy Maksymiuk, Wojciech Michniewski, Marek Moś, Maxim Vengerov.

    Anna Maria Staśkiewicz wystąpiła jako solistka na estradach wielu renomowanych sal, m.in. Municipal Theatre w Sao Paulo, Kaisersaal we Frankfurcie nad Menem, Filharmonia Narodowa w Warszawie, Studio S1 PRim. W. Lutosławskiego.

    Jako kameralistka współpracowała m.in. z Jose Gallardo, Marcelo Nisinmanem, Olgą Pasiecznik, Ewą Pobłocką, Marcinem Sikorskim.

    Anna Maria Staśkiewicz od 2011 roku pracuje na stanowisku asystenta w Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu.

    Skrzypaczka jest sześciokrotną stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Fundacji Yamaha Europa oraz laureatką Programu stypendialnego „Młoda Polska”.

    www.annamariastaskiewicz.com

  • CD

    Franz Schubert,
    Sonata Arpeggione
    Robert Schumann,
    „Märchenbilder” op.113
    (transkr. na wiolonczelę i fortepian)
    Gregor Piatigorski,
    Wariacje na temat Paganiniego
    Dezyderiusz Danczowski,
    Polonez

    Justyna Danczowska, fortepian

    I
    I

    i

    Stanisław Bromboszcz

    „Przemiany” na wiolonczelę i zespół kameralny

    „Obrazy” na wiolonczelę i elektronikę

    Orkiestra Muzyki Nowej
    Szymon Bywalec

    i

    i

    i

    i

    i

    Hanna Kulenty

    „Sinequan Forte B” na wiolonczelę amplifikowaną i orkiestrę

    Leopoldinum
    Ernst Kovacic

    i

    i

    i

    i

    i

    i

    i

    i

    Grażyna Bacewicz

    II koncert wiolonczelowy

    Sinfonia Iuventus

    Monika Wolińska

  • TRIO

    Zespół, którego inspiratorem i liderem jest wybitna polska skrzypaczka Kaja Danczowska powstał w 2007 roku, kiedy to do znakomitego, tworzonego wraz z pianistką Justyną Danczowską duetu zaproszony został wiolonczelista Bartosz Koziak. Pierwsze wspólne występy to wykonania Koncertu Potrójnego Ludwiga van Beethovena na estradach większości polskich filharmonii, następnie koncerty kameralne z największymi dziełami kameralnymi Beethovena, Mendelssohna, Brahmsa czy Szostakowicza. Gorące przyjęcie przez publiczność i krytykę zaowocowało kolejnymi zaproszeniami na największe polskie festiwale muzyczne, m.in. Chopin i jego Europa, Festiwal Muzyczny w Łańcucie czy Muzyka w Starym Krakowie.

    .

    Kaja Danczowska

    Jest laureatką wielu krajowych i międzynarodowych konkursów skrzypcowych:
    I nagrody na Ogólnopolskim Konkursie Skrzypcowym we Wrocławiu (1959); III nagrody na
    V Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu (1967);
    II nagrody na Konkursie Skrzypcowym im. Alberto Curci w Neapolu (1969); II nagrody na Konkursie Wykonań Muzycznych w Genewie (1970); III nagrody na Międzynarodowym Konkursie Radiowym w Monachium (1975); srebrnego medalu na Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Królowej Elżbiety Belgijskiej w Brukseli (1976).

    Od dziesiątego roku życia występuje jako solistka na obu półkulach.
    Koncertowała z Krystianem Zimermanem, z którym oprócz sonat C. Francka i W.A. Mozarta nagrała „Mity” K. Szymanowskiego. Współpracowała także z Heinzem Holligerem, Gidonem Kremerem, Janem Krenzem, Mishą Maiskym, Jerzym Maksymiukiem, Iwanem Monighettim, Krzysztofem Pendereckim, Jurijem Simonowem, Stanisławem Skrowaczewskim, Tadeuszem Strugałą, Witoldem Rowickim i Antonim Witem.

    Jest artystką wszechstronną: wykonuje utwory wszystkich epok. Krytycy muzyczni podkreślają w jej grze precyzję techniczną, czystość dźwięku i emocjonalne zaangażowanie w interpretację dzieła muzycznego. W swym dorobku posiada nagrania płytowe, wydawane przez renomowane wytwórnie oraz ponad 400 archiwalnych nagrań radiowych, przede wszystkim dla Polskiego Radia i rozgłośni RIAS. Zasiada w jury wielu konkursów w Polsce i za granicą, m.in. w Poznaniu (1986), Tokio (1986), Monachium (1992, 1998), Nowym Jorku (1999) czy Odense (2000). Od 1972 prowadzi klasę skrzypiec w Akademii Muzycznej w Krakowie, w 1997 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego. Jest cenionym pedagogiem, uhonorowanym licznymi nagrodami, m.in. Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” na 50-lecie pracy twórczej w 2006 roku.

    .

    Justyna Danczowska

    Urodzona w 1981 roku w Krakowie, naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku sześciu lat u Janiny Żychowicz. W roku 2004 uzyskała dyplom po czteroletnich studiach w Akademii Muzycznej w Bazylei w mistrzowskiej klasie Krystiana Zimermana, a w 2007 ukończyła z wyróżnieniem dwuletnie studia w Akademii Muzycznej w Zurychu w klasie Konstantina Scherbakova. Wielokrotnie uczestniczyła czynnie w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Halinę Czerny-Stefańską oraz korzystała z konsultacji u Andrzeja Jasińskiego.
    W 1997 r. zwyciężyła w Konkursie Pianistycznym im. prof. Ludwika Stefańskiego w Płocku, otrzymując ponadto nagrody specjalne za najlepsze wykonanie utworów Bacha i Beethovena. W 1998 r. zdobyła I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim dla Młodzieży w Szafarni. Podczas konkursu dla młodych muzyków w Krakowie w 2000 r. otrzymała I nagrodę oraz nagrodę specjalną PWM-u za najlepsze wykonanie utworu współczesnego. Jako kameralistka otrzymała nagrodę-koncert na festiwalu „Orpheus 2002“ w Zurychu, nagrodę specjalną jury w konkursie muzyki kameralnej w Neuchatel (w 2002 r.) oraz III nagrodę w konkursie muzyki kameralnej w Zurychu „Migros Kulturprozent“ (w 2003 r.) Występowała m. in. z takimi artystami jak Ilya Gringolts, Kaja Danczowska, Bartosz Koziak, Agata Szymczewska oraz Piotr Pławner. W latach 1996-1999 była stypendystką Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci, przez trzy kolejne lata otrzymywała Stypendium Twórcze Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w roku akademickim 2002/2003 została stypendystką Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Od 2006 r. pracuje w Akademii Muzycznej w Krakowie jako pianistka-kameralistka.

  • SIMPLE

    Krzysztof Penderecki „Capriccio per Siegfried Palm”
    Isan Yun „Glissées”
    Roman Berger „Convergences III”
    Iannis Xenakis „Kottos”
    Heinz Holliger „Chaconne”
    Laszlo Sary „… for cello”
    Peter Sculthorpe „Requiem”

    Wiolonczela nie jest znana jako instrument solowy, w zasadzie szerszej publiczności znane są jedynie Suity Bacha, może Sonata Kodalya. Jednocześnie przyzwyczajenie w postrzeganiu jej jako instrument „romantyczny”, w kontekście Sonat Brahmsa, Chopina, Rachmaninowa czy wreszcie Koncertu Dworzaka powoduje, że nie dostrzega się jej jako instrumentu samodzielnego. Tymczasem wiolonczela dzięki swoim  nieograniczonym możliwościom technicznym, olbrzymiej skali zarówno dźwiękowej  jak
    i barwowej a nade wszystko potencjałowi ekspresji jaki w sobie zawiera jest instrumentem wyjątkowym i znakomicie się sprawdza we wszystkich kierunkach twórczości minionego stulecia.

    Dzięki nadzwyczajnej aktywności Mścisława Rostropowicza i Siegfrieda Palma najwięksi twórcy XX w. pisali utwory na wiolonczelę solo. Dla Rostropowicza powstały dziesiątki utworów,  w tym wiele solowych, które stanowią trzon obecnej literatury tego instrumentu, żeby wspomnieć tylko
    o Koncertach Szostakowicza czy Suitach Brittena.
    Jeśli chodzi repertuar solowy to szczególne znaczenie miał oczywiście jubileusz 70-tych urodzin Paula Sachera, na który Rostropowicz zamówił po jednym krótkim utworze u 12 kompozytorów i które
    w większości weszły do stałego repertuaru wiolonczelowego.
    Palmowi z kolei zawdzięczamy literaturę odbierana po latach nieustannie jako „współczesna”. Przykładem może być chociażby Nomos Xenakisa ale nawet krótkie Cappriccio Pendereckiego ciągle jest zaskakujące odwaga i nowatorstwem w zakresie możliwości sonorystycznych. Powstają rzecz jasna utwory nie pisane ani dla Rostropowicza ani dla Palma, prawdopodobnie z tego powodu też mniej znane.Brak obciążenia, jakim jest pisanie dla genialnego wykonawcy i związanych z tym konsekwencji a skupienie się na muzyce, często w pewnej niezależności od możliwości technicznych danego instrumentu daje czasem rewelacyjne dzieła, gdzie cała praca wykonawcy polega na dążeniu do niemożliwego do zrealizowania, idealnego założenia kompozytora. Przykładem mogą być należące do cyklu na trzy instrumenty solowe Konwergencje III Bergera.

    W SIMPLE staram się połączyć utwory, które powstawały w najróżniejszych okolicznościach i dla różnych wykonawcow, co jednak je łączy to klasyczne użycie instrumentu. Program jest skomponowany tak by do minimum ograniczyć użycie środków niewiolonczelowych, nie jest ona wspomagana ani akustycznie ani elektronicznie. (Jedynie w Glissses używam kostki.(plektron).) Pragnę skupić uwagę publiczności na wiolonczeli jako instrumencie solowym a nie kameralnym w jej najczystszej, najprostszej  postaci, odrzucając konsekwentnie wszelkie kompromisowe, rozpraszające (w tym wypadku) osiagnięcia kompozytorskie ostatnich 50 lat, za jakie uznać można użycie głosu, taśmy,  nagłośnienia etc. W efekcie dochodzi do zderzenia dwóch idei – wiolonczeli „pięknej”, „doskonałej” poprzez kontekst solowych Suit Bacha z muzyką, która świadomie zmienia pojęcie estetyki i wyrazu, dla której nie istnieją ograniczenia wykonawcze, sonorystyczne, formalne ani żadne inne. Jestem przekonany, że w tym kontekście i w takim zestawie utworów nabiera ona nowego, dla wielu nieznanego dotąd znaczenia.

  • CELLONET

    Warszawska Grupa CELLONET powstała w 2007 roku. Składa się ze znakomitych polskich wiolonczelistów złączonych wspólnym celem kreatywnego wykonawstwa. Soliści znani z sal koncertowych, uczestnicy festiwali, laureaci międzynarodowych konkursów łącząc swoje doświadczenia tworzą zespół, w którym sztuka i wirtuozeria stanowi nierozerwalne elementy. CELLONET współpracuje z wyróżniającymi się artystami najmłodszego pokolenia, w szczególności kolejnymi laureatami Międzynarodowego Konkursu im. Witolda Lutosławskiego organizowanego od 1997 roku w Warszawie. CELLONET wykonuje nie tylko utwory powstałe w przeszłości, lecz pragnąc poszerzać repertuar dla zespołów wiolonczel, inspiruje kompozytorów do tworzenia nowych kompozycji oraz ściśle z nimi współpracuje podczas przygotowywania prawykonań. Współpracuje rownież z artystami ze świata jazzu, m.in. z Anną Marią Jopek i Leszkiem Możdżerem. Pierwsze, znakomicie przyjęte koncerty Grupy CELLONET odbyły się jesienią 2007 roku w Warszawskiej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina, podczas XVII Międzynarodowego Festiwalu Młodych Laureatów Konkursów Muzycznych w Katowicach oraz w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie. W 2008 roku Zespół został zaproszony do udziału w 51. Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, a także do udziału w koncercie Jubileuszowym z okazji 75. urodzin Krzysztofa Pendereckiego, który odbył się w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

    Da Venosa

    Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

    Bartosz Koziak „Elfy”

    Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

    Elfy opis
    elfy.pdf

    www.cellonet.eu